Krukay Chinese

เรียนรู้ภาษาจีน เรียนรู้วัฒนธรรม


บทแปล อักษรจีน

อักษรจีน
อักษรจีนคือตัวอักษรที่ใช้บันทึกภาษาจีน ปัจจุบันมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงห้าพันกว่าปี อักษรจีนเป็นหนึ่งในตัวอักษรที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นอักษรโบราณเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงใช้อยู่ จากบันทึกประวัติศาสตร์ เมื่อห้าพันปีก่อน ชาง เจี๋ยขุนนางผู้มีหน้าที่บันทึกประวัติศาสตร์ในสมัยจักรพรรดิหวงตี้ซึ่งเป็นกษัตริย์ในสมัยโบราณของจีนได้ประดิษฐ์อักษรจีนขึ้นเมื่อห้าพันปีก่อน ชาง เจี๋ยในตำนานนั้นมีดวงตาสี่ดวง สามารถสื่อสารกับเทพเจ้าได้ ขณะที่เขาประดิษฐ์อักษรจีนได้ทำให้ฟ้าดินซาบซึ้ง ภูตผีขวัญหนี ธัญพืชจำนวนมากตกลงมาจากฟ้าประหนึ่งฝนห่าใหญ่ ยามค่ำคืนก็จะได้ยินเสียงร้องของภูตผี ดังนั้นอักษรจีนจึงเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์และลึกลับมากในทัศนะของชาวจีน ผู้คนจะให้ความเคารพผู้ที่รู้หนังสือเป็นอย่างมาก แม้แต่กระดาษที่มีอักษรจีนเขียนอยู่ก็ให้ความเคารพและทะนุถนอมเป็นอย่างมาก หากมีผู้ไม่รู้อักษรจีนคนหนึ่งเก็บกระดาษที่มีอักษรได้ ก็จะไม่โยนทิ้งตามอำเภอใจ แต่จะนำไปมอบให้ผู้ที่รู้หนังสือ กระดาษไม่ใช้แล้วที่มีอักษรอยู่ก็จะต้องนำไปรวบรวมโดยผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบโดยเฉพาะเพื่อนำไปเผารวมกัน
อักษรจีนมีต้นกำเนิดจากภาพวาดบันทึกเรื่องราว อักษรจีนที่เก่าแก่ที่สุดก็คืออักษรภาพและอักษรสัญลักษณ์ รูปร่างของอักษรภาพจะเลียนแบบรูปร่างลักษณะของวัตถุรูปธรรมที่แสดงความหมายของคำที่ต้องการสื่อความ เช่น 山 (ภูเขา) 水 (น้ำ) 人 (คน มนุษย์) 日(พระอาทิตย์) 月 (พระจันทร์) และ木 (ต้นไม้) เป็นต้น อักษรสัญลักษณ์จะใช้เครื่องหมายแสดงความหมายของสิ่งที่เป็นนามธรรม เช่น 上 (บน) 下 (ล่าง) 一 (หนึ่ง) 二 (สอง) และ三 (สาม) เป็นต้น เมื่อนำความหมายของอักษรจีนสองตัวมาประกอบกันแล้วสามารถแสดงความหมายใหม่เป็นอักษรผสมความ เช่น 休 (พักผ่อน) 明 (ความสว่าง) 鸣 (เสียงร้องของนก) และ 家 (บ้าน) เป็นต้น หากนำอักษรจีนสองตัวมาประกอบกัน อักษรตัวหนึ่งแสดงความหมาย อักษรอีกตัวหนึ่งแสดงเสียงอ่าน ก็จะเป็นอักษรภาพและเสียง เช่น 邮 (ไปรษณีย์) 住 (อาศัยอยู่) 猫 (แมว)และ湖 (ทะเลสาบ) เป็น ในภาษาจีนปัจจุบันมีอักษรภาพและเสียงมากที่สุด คิดเป็นอัตราส่วนมากกว่าร้อยละ 90

อักษรจีนเก่าแก่ที่สุดที่สามารถพบเห็นได้ในปัจจุบัน ก็คืออักษรเจี๋ยกู่เหวินเมื่อสามพันสี่ร้อยกว่าปีก่อน อักษรเจี๋ยกู่เหวินได้วิวัฒนาการต่อมาเป็นอักษรจินเหวิน อักษรต้าจ้วน และอักษรเสี่ยวจ้วนที่ใช้ในสมัยที่ราชวงศ์ฉินหลังจากรวมจีนเป็นหนึ่งแล้ว รูปร่างของอักษรจีนเหล่านี้ล้วนเหมือนภาพวาด เรียกว่า อักษรจีนโบราณ ตั้งแต่ราชวงศ์ฮั่นเป็นต้นมาเริ่มใช้อักษรลี่ซู ผู้คนก็เปลี่ยนไปใช้เส้นขีดเขียนอักษรเป็นรูปสี่เหลี่ยม ดังนั้นอักษรจีนจึงเรียกได้อีกว่า อักษรสี่เหลี่ยม อักษรลี่ซูและอักษรข่ายซูในสมัยต่อมารวมเรียกว่า อักษรจีนปัจจุบัน และอักษรข่ายซูที่กล่าวถึงนั้นก็ยังคงใช้มาจวบจนปัจจุบัน
เนื่องจากอักษรจีนมีความซับซ้อนมาก ดังนั้นในช่วงระยะเวลายาวนานที่ผ่านมาจึงมีเพียงคนส่วนน้อยที่มีฐานะค่อนข้างสูงเท่านั้นจึงจะสามารถรู้และใช้อักษรจีนได้ ดังนั้นเพื่อให้การศึกษาเป็นที่แพร่หลาย ในช่วงทศวรรษ 1950 รัฐบาลจีนจึงได้นำอักษรจีนแบบตัวเต็มที่มีมาแต่เดิมมาปรับปรุงให้ง่ายขึ้นเป็นอักษรจีนแบบตัวย่อดังเช่นปัจจุบัน ทำให้ผู้คนรู้อักษรจีนมากขึ้นเรื่อยๆ ปัจจุบันอักษรจีนแบบตัวย่อเป็นตัวอักษรที่มีคนใช้มากที่สุดในโลก และยังเป็นอักษรที่ใช้เป็นทางการอักษรหนึ่งในองค์กรสหประชาชาติ